Psalm 30 - David's danklied na genezing

Vers 1

Ik zal met hart en mond, o HEER,

Uw naam verhogen en Uw eer,

Dewijl Gij mij Uw bijstand boodt,

Mij optrokt uit den diepsten nood;

Zodat de vijand, in mijn lijden,

Zich over mij niet mocht verblijden.

Vers 2

Mijn God, Gij hebt mij, op mijn klacht,

Genezen, en mijn smart verzacht;

Gij hebt mijn ziel, door angst beroerd,

Als uit het graf weer opgevoerd;

Gij hebt het leven mij geschonken:

Ik ben niet in den kuil gezonken.

Vers 3

Psalmzingt, Gods gunstgenoten, geeft,

Geeft lof den HEER, die eeuwig leeft;

Zijn vlekkeloze heiligheid

Zij ter gedachtenis verbreid.

Een ogenblik moog' ons doen beven;

Zijn gunst verduurt een eeuwig leven.

Vers 4

Perst eens de bitt're tegenspoed,

Des avonds, het benauwd gemoed

Tot naar gejammer en geklag;

Nauw rijst des morgens vroeg de dag,

Of God verleent, in plaats van lijden,

Weer stof tot juichen en verblijden.

Vers 5

Ik sprak, door mijn geluk misleid:

"Ik wankel niet in eeuwigheid".

Want Gij hadt mijnen berg, o HEER,

Door Uwe gunst, Uw naam ter eer,

Zo vast gezet, alsof gevaren

En rampen nu verdwenen waren.

Vers 6

Maar, toen G' U slechts een ogenblik

Verbergdet, trof mij vrees en schrik.

Dies riep ik om Uw heilgenot;

Ik smeekt', en zeid': "O grote God!

Wat winst is uit mijn bloed te halen?

Waartoe zou ik ten grave dalen?

Vers 7

Zou in den kuil 't ontzielde stof

Den mond ontsluiten tot Uw lof,

En van Uw redding zingen? Zou

Het daar verkondigen Uw trouw?

Hoor mij, o HEER, help mij genadig;

Bekroon mij met Uw gunst gestadig".

Vers 8

Gij hebt mijn weeklacht en geschrei

Veranderd in een blijden rei;

Mijn zak ontbonden, en mij weer

Met vreugd omgord; opdat mijn eer

Niet zwijg'. Zo klimt Uw lof naar boven;

Mijn God, U zal ik eeuwig loven.