De verloren zoon

Vers 1

Op een dag sprak een jonge zoon tot zijn vader,

“Geef mij wat mij toekomt vandaag.”

Hij nam zijn deel en trok naar verre landen,

vol van dromen, zonder vrees of vraag.

Daar leefde hij in grote weelde,

tot alles hem ontvallen was.

Zijn rijkdom ging verloren,

en honger kwam in zijn bestaan.

Vers 2

Geen brood bleef over voor zijn leven,

hij hoedde zwijnen in het veld.

Hij zag hoe zelfs de dieren aten,

terwijl hij zijn maag met honger kwelt.

Toen kwam hij tot bezinning,

zijn hart werd diep van schuld vervuld:

“Zelfs Mijn Vaders knechten,

hebben brood in overvloed,

maar ik keerde mij af van Zijn gunst.”

Vers 3

Ik zal opstaan en tot mijn vader gaan,

en zeggen: “Vader, ik heb gezondigd.”

Ik ben niet waard uw zoon te heten;

maak mij slechts een knecht van U.

Vers 4

De Vader zag hem van verre komen,

Zijn hart was met ontferming vervuld.

Hij snelde hem tegemoet,

sloot hem teder in Zijn armen,

en kuste Zijn verloren zoon.

Geen verwijt, maar volle genade,

geen afwijzing, maar grote vreugd.

Want deze zoon was dood maar weer levend,

was verloren, maar gevonden.

Vers 5

Voor de zoon kon eindigen zijn woorden,

beval de vader direct:

“Breng het mooiste kleed naar buiten,

en doe een ring aan zijn hand.

Geef hem schoenen aan zijn voeten,

slacht het gemeste kalf vandaag.

Laat muziek en blijdschap klinken,

want Mijn zoon is thuisgebracht vandaag.”

Vers 6

Maar buiten stond de oudste broer,

zijn hart werd zwaar van boos verdriet.

“Al die jaren heb ik U gediend,

maar zó’n feest gaf U mij niet.”

De vader sprak met zachte stem vol liefde:

“Mijn Kind, jij bent altijd bij Mij.

Al het Mijne is ook het uwe,

maar vreugde past bij wat geschiedt.”

Vers 7

Want deze jouw broer was dood,

maar nu is hij weer levend,

hij was verloren en is gevonden.

Zo groot is Gods ontferming

voor ieder die tot Hem terugkeert.

Doe als de zoon,

belijdt uw zonden en ga naar Christus,

verootmoedigt u voor Zijn aangezicht,