De doofstomme man

De doofstomme man – Effatha!

De geschiedenis van de doofstomme man staat beschreven in Markus 7:31–37. Nadat Jezus het gebied van Tyrus en Sidon had verlaten, kwam Hij door het midden van Dekapolis bij de Zee van Galilea. Daar brachten mensen een man tot Hem die doof was en moeilijk sprak. Zij baden Jezus dat Hij hem de hand zou opleggen (Markus 7:31–32).

Het leven van deze man werd gekenmerkt door afzondering. Hij zag de mensen spreken, maar kon hun stemmen niet horen. Ook kon hij nauwelijks onder woorden brengen wat er in hem omging. Toch waren er mensen die zijn nood zagen. Zij konden zijn oren niet openen en zijn tong niet losmaken, maar zij brachten hem tot Degene van Wie zij hadden gehoord dat Hij machtig was om te helpen.

Jezus nam de man apart van de menigte. Hij behandelde hem niet als een bezienswaardigheid, maar ontmoette hem persoonlijk in zijn nood. Omdat de man Zijn woorden niet kon horen, maakte Jezus hem door zichtbare aanrakingen duidelijk wat Hij ging doen: Hij stak Zijn vingers in zijn oren en raakte zijn tong aan (Markus 7:33). Zo daalde Christus liefdevol af tot de beperkte belevingswereld van deze man.

Daarna zag Jezus op naar de hemel en zuchtte. In die zucht klinkt Zijn bewogenheid met de nood die de zonde in de wereld heeft gebracht. Ziekte, gebrokenheid en dood behoorden niet tot Gods goede schepping, maar zijn gevolgen van de val van de mens (Genesis 1:31; Romeinen 5:12; 8:22–23). Christus stond hier niet machteloos tegenover deze nood; Hij zou haar door Zijn lijden en sterven uiteindelijk dragen en overwinnen.

Jezus sprak slechts één woord: „Effatha!”, dat betekent: „Word geopend!” Onmiddellijk werden de oren van de man geopend, werd de band van zijn tong losgemaakt en sprak hij duidelijk (Markus 7:34–35). Wat voor mensen onmogelijk was, volbracht Christus door Zijn almachtige woord.

Dit wonder vervulde wat de profeet Jesaja over de komst van de Messias had voorzegd: „Alsdan zullen der blinden ogen opengedaan worden, en der doven oren zullen geopend worden. […] en de tong des stommen zal juichen” (Jesaja 35:5–6). Het openen van de oren en het losmaken van de tong waren tekenen dat in Christus het beloofde Koninkrijk van God was nabijgekomen.

Hoewel Jezus de mensen gebood het wonder niet verder te vertellen, verkondigden zij het des te meer. Zij waren bovenmate verslagen en riepen uit: „Hij heeft alles wel gedaan, en Hij maakt, dat de doven horen, en de stommen spreken” (Markus 7:36–37). Hun woorden herinneren aan het begin van de schepping, toen God zag dat alles wat Hij gemaakt had zeer goed was (Genesis 1:31). In de genezing door Christus wordt iets zichtbaar van het herstel dat Hij brengt.

De geschiedenis heeft ook een geestelijke toepassing. Van nature horen wij Gods stem niet zoals wij behoren en gebruiken wij onze tong niet tot Zijn eer. Daarom hebben ook wij het wonder van Gods genade nodig. Het geloof is uit het gehoor, en het gehoor door het Woord van God (Romeinen 10:17). De bede uit het slot van het lied sluit daarbij aan: „Heere, open mijn lippen, zo zal mijn mond Uw lof verkondigen” (Psalm 51:17).

De doofstomme man vertelt daarom niet alleen over geopende oren en een losgemaakte tong. Het lied wijst ons op Christus, Die Zich persoonlijk ontfermt over mensen die zichzelf niet kunnen helpen. Zijn machtswoord klinkt nog altijd door het Evangelie: „Effatha – word geopend.”